نشسته بودم فکر میکردم...اول به یه دنیا بدون مرز فکر کردم، چیزی که این روزها شدیدا فکرم رو مشغول کرده...بعد به یک نتیجه جالبتر رسیدم، جهانی در مرزهای ایران...بعد بیشتر فکر کردم دیدم اگر این عملی نباشه، حداقل میتونیم پان ایرانیسم رو بوجود بیاریم. بعد از این تفکرات خیلی خیلی آرمانگرایانه، این شعر در ذهنم تداعی شد:
نام جاوید ای وطن صبح امید ای وطن
چهره کن در اسمان همچو مهر جاودان
وطن ای هستی من شور و سرمستی من
چهره کن در آسمان همچو مهر جاودان
بشنو سوز سخنم که هم آواز تو منم
همه ی جان و تنم وطنم وطنم وطنم وطنم
بشنو سوز سخنم که نواگر این چمنم
همه ی جان و تنم وطنم وطنم وطنم وطنم
همه با یک نام و نشان به تفاوت هر رنگ و زبان
همه با یک نام و نشان به تفاوت هر رنگ و زبان
همه شاد و خوش و نغمه زنان ز صلابت ایران جوان
ز صلابت ایران جوان ز صلابت ایران جوان
خلاصه، هدف از نوشتن این مطلب این بود که بگم اگر تا امروز بیهدف و نیت سیاسی در زندگیتون فعالیت میکردید، وقتش شده که یک هدف و جبه خاص رو مد نظر قرار بدید و چه افتخاری ميتونه بالاتر از تفکر پان ایرانیسم...یعنی ایران باستان و دوباره متحد باشه...ایرانی یک پارچه...یا حتی شبه قاره ایران نامی بهتر و درخشانتر است.