| تبليغات | X |
چون سایههای بیامان
بازیچهی دسته زمان
در این دنیا ماندم چنان
افسرده و حیران
سرگشته و نالان
چون آدمک زنجیر...بَر دست و پایم
از پنجهی تقدیر...من کِی رهایم؟
ای که تو دادی جانم
گو به من تا کی بمانم
آدمی چون آدمک
مخلوقی سرگردان...
(فریدون فروغی، آدمک، ۱۳۵۲)
ارتش وحشی سنبلی از یک پادگان تخیلی است که در آن بیتوجه به تعصبات ملی، سیاسی، مذهبی، آشکارا به نوشتن (جنگ) میپردازم، هرچند شدیدا ناسیونالیسم هستم. من هیچگاه بیطرف نیستم و همواره طرفدار حق هستم، من ایمان دارم و رویای قشنگی به نام دین در سر میپرورانم و گاها شما را هم غلغک میدهم تا بدانید آنچه که فکر میکنید دین نیست، تمایل به افشا سازی دارم، پس گاها شخصی و گاها تاریخی/اجتماعی مینویسم، اگر حال نکردید، نخوانید و اگر خواندید و شاکی شدید، سعی بر دفع تعصبات بیهوده خود کنید. اگر مطلب بیمنبعی از من دیدید، مجاز به انتقاد هستید، فقط فرافکنی نکنید.